Geplaatst in Blog, INFO

4. Rauwe waarheid

Jezelf helen door eerlijk te zijn?

De film: I am Maris raakte mij. Ik zal vertellen waarom..

Maris had angst stoornissen en ontwikkelde anorexia, ze kwam in aanraking met yoga en dat heeft langzaam haar leven gered. Vervolgens volgde ze de opleiding tot yoga lerares. Ze schrijft een blog met prachtige poses en laat mooie dingen zien van de yoga. Dan krijgt ze terug dat ze alleen de mooie kanten laat zien en niet haar echte ‘verhaal’ vertelt.

Het advies is: Praat over waar je niet over wilt praten.

En dat gaat ze doen, waardoor ze een prachtig voorbeeld wordt voor andere jonge meiden en vrouwen.

Doordat ze niet het moeilijke, schaamtevolle, de tranen, liet zien, werkt ze mee aan de schone schijn die de media ons vaak laat zien. De prestatie druk en het perfectionisme. Die in feite niet bestaat.

We hebben allemaal mislukkingen, grote en kleine, teleurstellingen en moeilijke situaties te verwerken. En dat is menselijk en gewoon het leven!

Sterker nog we groeien als mensen door de hobbels op de weg. Niet door als alles maar gladjes verloopt. We helpen elkaar door eerlijk te zijn daarover, niet door schone schijn op te houden en de druk bij elkaar te verhogen.

Laten we de druk juist verlagen door lief, mellow en oprecht te zijn over het leven, naar elkaar.

Het hele plaatje, het hele verhaal vertellen. Dat raakte me.

In mijn blog over voeding schreef ik al dat ik een eetprobleem heb, zonder naam.

Een eetprobleem waar volgens mij veel mensen mee worstelen, maar niet tot de dood leidt, zoals bij anorexia wel een gevolg kan zijn, als er geen omslag komt.

Onder het eetprobleem, welke dan ook, ligt iets anders. Namelijk kan je werkelijk voelen wat er te voelen is. Kan je dragen, de dingen die je liever niet laat zien, kan je uiten wat je dwars zit en kan je genieten van de kleine wonderen om je heen, kan je doen wat je leuk vindt, waar je je gelukkig bij voelt? Kortom mag alles er zijn?

Eerlijk zijn over waar ik vandaan kom, dat laat ik niet graag zien, ik schaam me ervoor. Ik schaam me voor hoe de dingen gingen bij mij thuis.

Mijn moeder kon niet goed voor mij en het gezin zorgen. Lichamelijk en psychisch had ze het zwaar, maar ze richtte zich op dingen voor anderen doen en liep zichzelf daarmee voorbij. Ze had de gewone dingen in het gezin daardoor niet voor elkaar en zorgde niet goed voor zichzelf.

Dit erken ik nog maar pas bij mezelf en daardoor ga ik mezelf beter begrijpen.

Door de schaamte over mijn moeder en hoe het niet voor elkaar was bij ons thuis (geen schone onderbroeken in de kast, een berg was in de badkamer, vieze wc, een niet goed opgevoede hond, kapotte dingen in huis, rommel) kan ik nu zien: ik ben verwaarloosd en voel me daardoor ‘deep down’ waardeloos. Het kan nooit helemaal goed zijn.

Ik deelde niet, met wie zou ik dat moeten doen? Ik moest voldoen aan een ideale dochter en mijn moeders leegte vullen.

Eenzaam en overleven door het weg te drukken.

Wat ik beter ga begrijpen is waarom ik nog steeds zelf het gevoel heb dat het nooit voor elkaar is. Ik ineens heel kwaad kan worden over de rommel die achter gelaten wordt. Niet in verhouding kwaad, hoe ik in een kramp schiet en alles eerst allemaal netjes moet zijn.

Onder mijn eetprobleem, zit dit verhaal. Mijn fibromyalgie zegt me, jij mag en kan voor jezelf zorgen en het voor elkaar hebben, doe het maar.

Niet perfect voor elkaar, maar eerlijk, met het vallen en het opstaan, met de mislukkingen, de wondertjes en successen. Dankbaar.

Heeeeele diepe zucht…..

Praat over waar je niet over wil praten.

Leven is zweten, huilen, lachen, vallen, genieten…

Liefs Marjan, ❤

Advertenties